Sinds er bij mij diabetes was geconstateerd, heb ik ook af en toe last van "vlekken" voor mijn ogen. Stel je het volgende maar eens voor: Je hebt te lang in het licht gekeken, zo begint het. Eerst een klein vlekje, ook al is er geen raam of iets dergelijks in de buurt. Maar dan wordt het groter, en besef je dat het niet door het licht komt. Het duurt een half uurtje, en dan trekt het ineens weer langzaam weg!
De eerste keer dat je zo iets overkomt, schrik je behoorlijk. Mijn toenmalige collega vertelde me gelijk dat ik even moest pauzeren (ja, het gebeurt vooral op het werk, teken aan de wand?) en haalde wat te drinken voor me. Daarna raak je er lichtelijk aan gewend.
In 3 jaar tijd is het zo'n 5 keren voor gekomen, waarvan 4 keer op of na het werk, en 1 keer thuis. Alle keren had ik net een drukke periode of dag achter de rug, en het gebeurde dan ook wanneer ik tot rust kwam. Eén keer zelfs terwijl ik in de auto onderweg was naar huis, drie weken geleden.
Vorige week belde een collga, terwijl ik ook net druk was geweest met het één of het ander, en terwijl we aan de telefoon hingen (Hij kan aardig lang van stof zijn) leunde ik relaxed achterover in mijn bureaustoel en ja hoor, even later begon het weer! Alleen bleef het deze keer niet bij vlekjes alleen, maar kwam er een behoorlijke hoofdpijn achteraan die de hele dag én de volgende dag bleef hangen.
Het moment om maar eens contact op te nemen met de huisarts, bedacht ik. Op het internet had ik ondertussen al eens rondgeneusd, en wat er het meest op leek was "Oogmigraine", ook wel Migraine sans migraine (Hoofdpijn zonder hoofdpijn) genoemd. De huisarts gaf aan dat dit een mogelijkheid was. Toch leek het haar verstandig dat ik even bij een opticien langs ging om mijn ogen te laten opmeten én ik kreeg een verwijsbrief mee voor de oogarts. De mogelijkheid bestond natuurlijk dat het te maken had met de diabetes.
Dezelfde dag (vrijdag) ben ik nog bij de opticien langs geweest. Aan beide ogen had ik een lichte afwijking die met de leeftijd te maken kan hebben, daarbij had ik aan beide kanten ook een
cilindrische afwijking. Niets ernstigs, maar het kon gewoon vervelend zijn, en vooral aan het eind van de dag (vermoeidheid!) opspelen. Een leesbrilletje dus, maar dan niet eentje van 5 euro die je bij de drogist kunt halen... In overleg met de opticien hebben we besloten het oordeel van de oogarts af te wachten, mits ik op korte termijn terecht zou kunnen. Zo niet, mijn gegevens zouden in het bestand gezet worden, en dan kon ik op elk moment langs komen en alsnog een brilletje uitzoeken.
Vandaag dus maar de oogarts gebeld in een groot ziekenhuis in de Stad. De assistente vertelde me dat ik volgende week dinsdag (1 september) al terecht kon, want er was net een afzegging geweest. Ach, het geluk is met de dommen... (grijns).
Of ze mijn geboortedatum mocht noteren. Ja, natuurlijk, en bij het invoeren van deze gegevens bleek ik in het ziekenhuis bekend te zijn. Huh? Het adres wat ze noemde bleek echter niet mijn huidige adres, maar dat van 23 jaar geleden! Destijds dacht ik nog voor verpleegkundige in de wieg te zijn gelegd en woonde ik in het zusterhuis in Stadskanaal. Nooit iets geworden, maar wel in die tijd mijn eerste vriendje ontmoet, en die jongen reed regelmatig op en neer op zijn Honda MB tussen zijn en mijn woonplaats, en die van mijn ouders.
Op één van die ritjes kregen we een ongeluk, aangezien een boer met een tractor bezig was (doorzichtig) schrikdraad te spannen rond een weiland, en om het goed strak te krijgen even de weg was overgestoken... tja... we kwamen er redelijk goed van af, wat kapotte kledingstukken natuurlijk, en schaafplekjes, en een zwaar gekneusde enkel, omdat de brommer hierop gevallen was. Om erger uit te sluiten ben ik toen nog naar een ziekenhuis geweest in de Stad...
Grappig, zoals een simpel telefoongesprekje je ineens 23 jaar terugvoert in de tijd!
Het afvallen gaat ook prima. In totaal ben ik 3,5 kilo kwijt op dit moment, en J.J. zelfs het dubbele. Om jaloers op te worden! Niet dat het goed is, de sneltreinvaart waarin hij afvalt, het lijkt wel een beetje op een crash-dieet op deze manier. Toch krijgt hij veel meer extraatjes dan ik, maar hij doet natuurlijk ook héél ander werk. Ik bedoel maar, is er meer verschil te bedenken tussen iemand die de hele dag achter een bureau en een computer zit, en iemand die op een rustige dag een muurtje mag metselen en op een drukke dag 30 keer een steiger van 6 meter op mag klimmen?
